ตอน 92
กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์
บทที่92
สายลมโดยรอบพัดเย็นขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ยังเป็นช่วงเวลาบ่าย กระทั่งทำให้องครักษ์ถึงกับตัวสั่นเทา
“ท่านอ๋อง!“
ไป๋จื่อลุกขึ้นจากพื้น พลางตบกระโปรงของตนเองเพื่อปัดสิ่งสกปรกออก นางยืนบิดมุมเสื้อของตนอย่างเขินอาย“เมื่อครู่ ข้าไม่ทันเห็นท่านอ๋อง ต้องขออภัยที่ข้าหยาบคาย โปรดอภัยให้ข้าด้วย“
อาจเป็นเพร
ตอน 93
บทที่93
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”ถึงแม้ว่าทหารองครักษ์จะเห็นอกเห็นใจไป๋จื่อ ทว่าพวกเขาต่างก็รู้ดี หากนางเข้าไปในกรมราชทัณฑ์นั่นแล้ว นางก็คงไม่ลำบากนัก และคงจะได้ออกมาจากที่นั่นโดยไม่มีสิ่งใดระคายผิวของนางเลยด้วยซ้ำ
ชั่วขณะนั้นกลุ่มคนซึ่งเดินผ่านไปมาหน้าบ้านสกุลหลานต่างก็เข้ามามุงดูกัน
เมื่อไม่นานมานี้ ไป
ตอน 94
บทที่94
หลานเสี่ยวหยุนรู้สึกไม่สบายใจเลย หากแต่นางก็ไม่อาจทักท้วงนางทำได้เพียงเดินตามหลังท่านปู่ของนางไปเงียบ ๆ
นางเหลียวกลับมามองคนทั้งคู่ทุก ๆ สามก้าว กระทั่งไป๋หยานหันมาสบตานาง นางก็ส่งสายตาให้กำลังใจ บ่งบอกเป็นนัย… หวังว่าไป๋หยานจะจัดการกับอ๋องคังได้ ….
“ท่าน…”ไป๋หยานหันหลังกลับ พลันริมฝีปากเย็น