บทที่40

บนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านนอกลาน มีชายร่างผอมผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่หลังกิ่งไม้ เขารู้สึกตกใจ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของไป๋หยาน หรือข้าจะถูกนางค้นพบเข้าให้แล้ว เขารู้สึกอ่อนล้าจากก้นบึ้งของหัวใจขึ้นมาทันที

นี่เขาโดนนางขยะเปียกนี่พบตัวจริง ๆ กระนั้นรึ?

“พี่ใหญ่…” ไป๋เซียวกำลังจะเอ่ยถามถึงเรื่องของไป๋

บทที่41

หลังจากกล่าวจบ ไป๋เซียวก็มองสองแม่ลูกด้วยสายตาอิดออด ก่อนจะหันหลังเดินออกจากเรือนอย่างไม่เต็มใจ

“อ๊า…”

หลังไป๋เซียวจากไปแล้ว ไป๋เสี่ยวเฉินก็ตบหน้าผากตนเองดังผลัวะ“ข้าลืมมอบของขวัญให้ท่านน้า ไว้ข้าค่อยให้เขาครั้งหน้าก็แล้วกัน”

ตั้งแต่ไป๋เสี่ยวเฉินมาถึงอาณาจักรหลิวฮั่ว เจ้าอันธพาลตัวน้อยก็ได้เ

บทที่42

ไป๋เฉิงเซียงคลายคิ้วที่ขมวด ทว่าความโกรธของเขายังยากที่จะขจัดให้หายไปได้

“ฮึ ก็ได้ หากแต่ไป๋เซียวต้องไปนั่งสำนึกผิดที่หอบรรพชน หลังจบงานเลี้ยงแล้ว ข้าค่อยจัดการกับเด็กเหลือขอนั่นอีกที”

สิ่งที่หยูหรงกล่าวมานั้นถูกต้อง หากไป๋เฉิงเซียงกระทำรุนแรงกับเด็กหนุ่มในตอนนี้ ผู้อื่นจะต้องมองว่าเขาเป็นบิ