บทที่38

บนถนน… ไป๋เสี่ยวเฉินยังไม่ทันสังเกตเห็นการปรากฏตัวของมารดา มือเล็ก ๆ ของเขายังคงเกาะกุมต้นขาของไป๋เซียวไว้แน่น ใบหน้าของเขาสว่างไสวราวกับแสงตะวัน

“ท่านน้า…เฉินเอ๋อชอบท่านจริง ๆ นะท่านไปเที่ยวบ้านเฉินเอ๋อดีหรือไม่ ?”

ไป๋เซียว มองมือเล็ก ๆ ของไป๋เสี่ยวเฉินที่ยังคงกอดต้นขาของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย แ

บทที่39

“เมี้ยว !”

เสี่ยวมี่ส่งเสียงประท้วง ในใจของมันคิดว่า เมื่อครู่นี้ไม่ควรไว้ใจนายน้อยเล้ย

“บอกมา ว่าเกิดอะไรขึ้น ? ข้าอยากได้ยินแต่ความจริงเท่านั้น !”

ไป๋หยานขมวดคิ้ว แม้ว่านางจะไม่เอ่ยให้อภัยไป๋เสี่ยวเฉิน และเสี่ยวมี่ ทว่าน้ำเสียงของนางก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ก็ผู้ใดใช้ให้คนเลวพวกนั้นรังแกหม่

บทที่40

บนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านนอกลาน มีชายร่างผอมผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่หลังกิ่งไม้ เขารู้สึกตกใจ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของไป๋หยาน หรือข้าจะถูกนางค้นพบเข้าให้แล้ว เขารู้สึกอ่อนล้าจากก้นบึ้งของหัวใจขึ้นมาทันที

นี่เขาโดนนางขยะเปียกนี่พบตัวจริง ๆ กระนั้นรึ?

“พี่ใหญ่…” ไป๋เซียวกำลังจะเอ่ยถามถึงเรื่องของไป๋