บทที่146

ครั้นกล่าวจบ ไปหยานก็พุ่งตัวออกทางหน้าต่าง ทิ้งเสี่ยวมี่ให้มองตามหลังร่างในอาภรณ์สีแดงกระทั่งหายไปจากสายตา

นอกประตูเมือง ในปาเขียวขจี ร่างในอาภรณ์สีแดงราวเลือดยืนอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ แลดูโดดเด่นแปลกแยกจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ในปาลึกเช่นนี้ มักเป็นที่ซ่อนตัวของเหล่าฆาตกร..

ทันใดนั้นเอง แสงแวววับร

บทที่147

องครักษ์ได้แต่มองตากันไปมาด้วยความเห็นอกเห็นใจ บ้านสกุลไป๋ ที่องค์หญิงน้อยกล่าวถึง

ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม หากองค์หญิงน้อยให้ความสนใจแล้วล่ะก็ พวกเขาเหล่านั้นต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างไม่ต้องสงสัย

“องค์หญิงน้อย ท่านผู้อาวุโสกําชับมาว่า ท่านสามารถอยู่ที่นี่ได้เพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น

บทที่148

เพียงปราดเดียวไป๋หยานก็มองความคิดของไป๋เฉิงเซียงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนาง ” ข้าว่า ท่านคงใช้ข้าเป็นสะพานสร้างความสัมพันธ์กับหอบุปผาไม่ได้หรอก เพราะตัวตนของข้าในหอบุปผานั้นธรรมดามาก ๆ อีอี้ ไปกันเถอะ”

“ช้าก่อน !” ครั้นเห็นไป๋หยานกําลังจะจากไป ไป๋เฉิงเซียงก็รีบ