บทที่145

ไปเสี่ยวเฉินกุ้ยปาก “ป๊ะป๋าห่วย ๆ นั่นดุร้ายมากเฉินเอ๋อไม่ต้องการเขา !”

ในใจเล็ก ๆ ของไปเสี่ยวเฉิน มีเพียงผู้ที่อ่อนโยนและใจดีเท่านั้นที่จะสามารถดูแลหม่ามของเขาเป็นอย่างดีได้

” แต่…” ไปเสี่ยวเฉินเอียงศีรษะ “เพื่อรับความช่วยเหลือจากเขาในวันนี้เฉินเอ๋อเลยยอมรับเขาในฐานะป๊ะป่า”

แต่ก็แค่ป๊ะป่าห

บทที่146

ครั้นกล่าวจบ ไปหยานก็พุ่งตัวออกทางหน้าต่าง ทิ้งเสี่ยวมี่ให้มองตามหลังร่างในอาภรณ์สีแดงกระทั่งหายไปจากสายตา

นอกประตูเมือง ในปาเขียวขจี ร่างในอาภรณ์สีแดงราวเลือดยืนอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ แลดูโดดเด่นแปลกแยกจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ในปาลึกเช่นนี้ มักเป็นที่ซ่อนตัวของเหล่าฆาตกร..

ทันใดนั้นเอง แสงแวววับร

บทที่147

องครักษ์ได้แต่มองตากันไปมาด้วยความเห็นอกเห็นใจ บ้านสกุลไป๋ ที่องค์หญิงน้อยกล่าวถึง

ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม หากองค์หญิงน้อยให้ความสนใจแล้วล่ะก็ พวกเขาเหล่านั้นต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างไม่ต้องสงสัย

“องค์หญิงน้อย ท่านผู้อาวุโสกําชับมาว่า ท่านสามารถอยู่ที่นี่ได้เพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น