บทที่13

แววตาของฉู่อี้เฟิงที่เคยไร้ซึ่งความรู้สึกกลับพลันอบอุ่นขึ้น“หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อใด ข้าพร้อมจะช่วยเจ้า”

ไป๋หยานคว้าดอกไม้ที่กำลังร่วงหล่น ซึ่งปลิวมาตามสายลมที่พัดเอื่อยเย็น ผมยาวสลวยสยายไปตามกระแสลมพัดพา ใบหน้าของนางระบายไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และงดงาม ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“อี้เฟิง…เ

บทที่14

ณตำหนักอ๋องคัง

บุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักนั่งอยู่ที่โต๊ะ นัยน์ตาหงส์ที่แหลมคมของเขาทอดมองต่ำ ท่าทางของเขาดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก เขาเอนกายพิงพนักด้านหลัง เสื้อคลุมสีม่วงสะบัดตามสายลมพริ้วไหว กระทั่งสาบเสื้อของเขาเผยออก บุคลิกท่าทีช่างแลดูสูงส่ง ขณะทอดสายตามองทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านล่าง

บทที่15

“ลูกรัก…เจ้าคิดว่าคนบ้านสกุลไป๋พวกนั้น มีคุณสมบัติคู่ควรพอที่จะพบเจ้ากระนั้นหรือ?”บนถนนที่คึกคักขวักไขว่ ไป๋หยานหยุดยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน นางจ้องมองใบหน้าเล็กอ่อนเยาว์ของบุตรชาย

ไป๋เสี่ยวเฉินเลิกคิ้วขึ้น แม้จะยังเยาว์วัย“นอกจากน้าชายแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดที่มีคุณสมบัติเหมาะสมพอที่จะพบข้า”

“เมื่อเ