บทที่12

“อย่าเลย การกลับไปของข้าในครานี้ ไม่เพียงแต่ต้องการแก้แค้นเท่านั้น ทว่ายังเป็นการหาคำตอบให้กับปัญหาที่ค้างคาใจข้าบางเรื่อง”แววตาของนางทอประกาย“นอกจากนี้ข้าไม่อยากให้คนบ้านสกุลไป๋ตาย ข้าต้องการให้เกียรติยศศักดิ์ศรีที่พวกเขามีต้องพังทลายย่อยยับมากกว่า อีกทั้งสิ่งมีค่าใด ๆ ที่พวกเขาฉกฉวยไปจากบ้

บทที่13

แววตาของฉู่อี้เฟิงที่เคยไร้ซึ่งความรู้สึกกลับพลันอบอุ่นขึ้น“หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อใด ข้าพร้อมจะช่วยเจ้า”

ไป๋หยานคว้าดอกไม้ที่กำลังร่วงหล่น ซึ่งปลิวมาตามสายลมที่พัดเอื่อยเย็น ผมยาวสลวยสยายไปตามกระแสลมพัดพา ใบหน้าของนางระบายไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และงดงาม ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“อี้เฟิง…เ

บทที่14

ณตำหนักอ๋องคัง

บุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักนั่งอยู่ที่โต๊ะ นัยน์ตาหงส์ที่แหลมคมของเขาทอดมองต่ำ ท่าทางของเขาดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก เขาเอนกายพิงพนักด้านหลัง เสื้อคลุมสีม่วงสะบัดตามสายลมพริ้วไหว กระทั่งสาบเสื้อของเขาเผยออก บุคลิกท่าทีช่างแลดูสูงส่ง ขณะทอดสายตามองทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านล่าง