บทที่ 51 อย่าไป

นางกำนัลจำนวนหนึ่งยืนรวมตัวกันอยู่ที่ต้นเสียงอย่างที่คิด แต่ก็มีจำนวนไม่มาก เพียงสามสี่คนเท่านั้น อาจด้วยเกรงว่าจะเป็นที่ผิดสังเกต ทั้งหมดเป็นนางกำนัลระดับสูงที่คอยรับใช้จักรพรรดิอย่างใกล้ชิด

แพทริเซียเดินเข้าไปหาพวกนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเหล่านางกำนัลเห็นผู้มาใหม่ก็พากันตกใจก

บทที่ 52 ดูราวกับคนวิปลาส

ความจริงแล้วนี่เป็น…อาการชักที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

ตั้งแต่ใช้คำว่า ‘บ่อยครั้ง’ มาขยายคำว่าอาการชักลูซิโอก็คิดแล้วว่าตนเป็นโรคทางจิต แน่นอนว่าสาเหตุของโรคไม่ได้เกิดจากตัวเขา ไม่สิ บางทีอาจจะเป็นตัวเขาเองจริงๆ ก็ได้

อาการชักเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่แน่ใจ หากลองคำนวนคร่าว

บทที่ 53 เจ้าหลบหน้าเราหรือ

เปโตรนิยากลับจากห้องเครื่องแล้ว นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“มีเรื่องสนุกอะไรหรือคะ ‘วันนั้น’ นี่คือ…”

“เอ่อ…”

มีร์ยามีสีหน้าลำบากใจ ในบรรดาพวกนางสามคน มีเพียงเปโตรนิยาคนเดียวที่ไม่รู้เรื่อง แล้วนางยังโผล่มาได้จังหวะแบบนี้อีก มีร์ยาคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายนางก็ตัดสินใจตอ