ตอน 52
ข้าจะเป็นจักรพรรดินี
บทที่ 52 ดูราวกับคนวิปลาส
ความจริงแล้วนี่เป็น…อาการชักที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
ตั้งแต่ใช้คำว่า ‘บ่อยครั้ง’ มาขยายคำว่าอาการชักลูซิโอก็คิดแล้วว่าตนเป็นโรคทางจิต แน่นอนว่าสาเหตุของโรคไม่ได้เกิดจากตัวเขา ไม่สิ บางทีอาจจะเป็นตัวเขาเองจริงๆ ก็ได้
อาการชักเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่แน่ใจ หากลองคำนวนคร่าว
ตอน 53
บทที่ 53 เจ้าหลบหน้าเราหรือ
เปโตรนิยากลับจากห้องเครื่องแล้ว นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“มีเรื่องสนุกอะไรหรือคะ ‘วันนั้น’ นี่คือ…”
“เอ่อ…”
มีร์ยามีสีหน้าลำบากใจ ในบรรดาพวกนางสามคน มีเพียงเปโตรนิยาคนเดียวที่ไม่รู้เรื่อง แล้วนางยังโผล่มาได้จังหวะแบบนี้อีก มีร์ยาคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายนางก็ตัดสินใจตอ
ตอน 54
บทที่ 54 อย่างน้อยพวกเราก็อยู่ในฐานะที่จะทำเช่นนั้นได้มิใช่หรือเพคะ
“เจ้าไม่ถามเหตุผล?”
ลูซิโอเลือกที่จะถามกลับ แทนที่จะตอบคำถาม
“หากหม่อมฉันถาม ฝ่าบาทจะเล่าให้หม่อมฉันฟังหรือเพคะ” แพทริเซียตอบไปในทันที
“…”
“ก็ไม่”
“…เจ้าไม่เข้าใจหรอก”
“เรื่องนั้นใครจะรู้เพคะ หม่อมฉันเองก็ยังไม่ทันได้ฟัง ไม่รู้รายละ