บทที่ 6

"ปล่อยรินเดี๋ยวนี้นะคะ!"

รินลดาเค้นเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจปนอับอาย เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกกว้างของคิมหันต์ออกห่าง ร่างสูงยอมถอยไปก้าวหนึ่งแต่โดยดี ทว่าสายตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่ทรวงอกของเธอที่เปียกชื้นและกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ

"ริน... รินขอตัวไปล้างคราบไวน์ในห้อง

บทที่ 7

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู ทว่าบรรยากาศภายในกลับไม่ได้อบอุ่นหรือสดใสตามสภาพอากาศเลยแม้แต่น้อย รินลดายืนจับแก้วกาแฟที่เย็นชืดอยู่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่ยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร

บทที่ 8

ตุ้บ!

ร่างบอบบางของรินลดาถูกโยนลงบนเตียงคิงไซส์กลางห้องนอนกว้างอย่างไม่ออมแรงนัก แม้ฟูกหนานุ่มจะช่วยรับแรงกระแทกได้เป็นอย่างดี แต่ความตื่นตระหนกก็ทำให้เธอรีบตะเกียกตะกายถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวสามขุมตามขึ้นมาบนเตียงราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนแม่กวา