บทที่ 7

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู ทว่าบรรยากาศภายในกลับไม่ได้อบอุ่นหรือสดใสตามสภาพอากาศเลยแม้แต่น้อย รินลดายืนจับแก้วกาแฟที่เย็นชืดอยู่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่ยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร

บทที่ 8

ตุ้บ!

ร่างบอบบางของรินลดาถูกโยนลงบนเตียงคิงไซส์กลางห้องนอนกว้างอย่างไม่ออมแรงนัก แม้ฟูกหนานุ่มจะช่วยรับแรงกระแทกได้เป็นอย่างดี แต่ความตื่นตระหนกก็ทำให้เธอรีบตะเกียกตะกายถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวสามขุมตามขึ้นมาบนเตียงราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนแม่กวา

บทที่ 9

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังแหวกความเงียบขึ้นมา รินลดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้าง ร่างกายที่เคยอุ่นซ่านกลับเย็นเฉียบลงราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ โชว์ชื่อสายเรียกเข้