ตอน 5
พ่อเพื่อนหนูขอจอง
บทที่ 5
ปัง... กริ๊ก!
เสียงล็อกประตูที่ดังขึ้นคล้ายกับเสียงปิดตายกรงขัง รินลดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองแผ่นหลังของพริมาที่หายลับไปหลังบานประตู ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งเพนต์เฮาส์หรูทันทีที่เพื่อนสนิทจากไป มันเงียบเสียจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต
ตอน 6
บทที่ 6
"ปล่อยรินเดี๋ยวนี้นะคะ!"
รินลดาเค้นเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจปนอับอาย เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกกว้างของคิมหันต์ออกห่าง ร่างสูงยอมถอยไปก้าวหนึ่งแต่โดยดี ทว่าสายตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่ทรวงอกของเธอที่เปียกชื้นและกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ
"ริน... รินขอตัวไปล้างคราบไวน์ในห้อง
ตอน 7
บทที่ 7
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู ทว่าบรรยากาศภายในกลับไม่ได้อบอุ่นหรือสดใสตามสภาพอากาศเลยแม้แต่น้อย รินลดายืนจับแก้วกาแฟที่เย็นชืดอยู่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่ยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร