ตอน 4
พ่อเพื่อนหนูขอจอง
บทที่ 4
ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างใบหูทำเอารินลดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว หญิงสาวหดคอหนีด้วยความตกใจ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะอาหาร เธอพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อตอบโต้ผู้ชายที่กำลังคุกคามเธออยู่
"ริน... รินไม่เข้าใจที่คุณอาพูดค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้
ตอน 5
บทที่ 5
ปัง... กริ๊ก!
เสียงล็อกประตูที่ดังขึ้นคล้ายกับเสียงปิดตายกรงขัง รินลดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองแผ่นหลังของพริมาที่หายลับไปหลังบานประตู ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งเพนต์เฮาส์หรูทันทีที่เพื่อนสนิทจากไป มันเงียบเสียจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต
ตอน 6
บทที่ 6
"ปล่อยรินเดี๋ยวนี้นะคะ!"
รินลดาเค้นเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจปนอับอาย เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกกว้างของคิมหันต์ออกห่าง ร่างสูงยอมถอยไปก้าวหนึ่งแต่โดยดี ทว่าสายตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่ทรวงอกของเธอที่เปียกชื้นและกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ
"ริน... รินขอตัวไปล้างคราบไวน์ในห้อง