บทที่ 9 วันที่ลูกลืมตาและแม่ต้องหลับตาเจ็บ

คืนที่มินตราเจ็บท้องคลอด ฝนตกหนักราวกับฟ้าต้องการซ้ำเติมหัวใจของเธอ

เสียงฟ้าร้องดังครืนเหนือคฤหาสน์อัครเดชาธร ขณะที่มินตรากำผ้าปูเตียงแน่นจนปลายนิ้วซีด เหงื่อเย็นซึมตามไรผม ความเจ็บบีบรัดจากท้องน้อยแล่นขึ้นมาจนเธอต้องกัดริมฝีปากไม่ให้ร้องออกมาดังเกินไป

“

บทที่ 10 สามชั่วโมงสุดท้ายของความเป็นแม่

มินตราได้อุ้มลูกอีกครั้งในเช้าวันถัดมา

คำว่าได้อุ้ม ฟังเหมือนเป็นของขวัญ แต่สำหรับเธอ มันคือเวลาที่ถูกนับถอยหลังอย่างโหดร้าย

สามชั่วโมง

กวินเป็นคนพูดเอง หลังจากเธอฟื้นเต็มที่และแพทย์ยืนยันว่าเธอสามารถให้นมลูกได้ เขายืนอยู่ปลายเตียง สีหน้าดูเหนื่อยกว่าทุกว

บทที่ 11 บ้านที่มีลูกแต่ไม่มีเธอ

วันที่มินตราออกจากโรงพยาบาล ไม่มีฝนตก

ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนดูสงบเกินไปสำหรับวันที่หัวใจของคนคนหนึ่งแตกสลาย เธอสวมชุดเดิมที่ป้านวลซักรีดไว้ให้เรียบร้อย กระเป๋าผ้าใบเล็กวางอยู่ข้างเตียง ในนั้นมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง รูปอัลตราซาวนด์ที่เก็บไว้ในซองพลาสติก แล