บทที่ 8 คำดูถูกที่ทำให้ใจเริ่มตาย

คำว่าเข้าใจแล้วของมินตราไม่ได้ดังนัก แต่กลับทำให้กวินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในห้องเย็นลงทันที

เธอไม่ได้เถียงต่อ ไม่ร้องขอให้เขาเชื่อ ไม่พยายามอธิบายเพิ่ม ทั้งที่น้ำตายังไหลลงข้างแก้ม เธอเพียงยกมือเช็ดมันออกอย่างลวกๆ แล้วก้มศีรษะให้คุณหญิงรัตนาและพิชญาภา

“ฉันขอโทษท

บทที่ 9 วันที่ลูกลืมตาและแม่ต้องหลับตาเจ็บ

คืนที่มินตราเจ็บท้องคลอด ฝนตกหนักราวกับฟ้าต้องการซ้ำเติมหัวใจของเธอ

เสียงฟ้าร้องดังครืนเหนือคฤหาสน์อัครเดชาธร ขณะที่มินตรากำผ้าปูเตียงแน่นจนปลายนิ้วซีด เหงื่อเย็นซึมตามไรผม ความเจ็บบีบรัดจากท้องน้อยแล่นขึ้นมาจนเธอต้องกัดริมฝีปากไม่ให้ร้องออกมาดังเกินไป

“

บทที่ 10 สามชั่วโมงสุดท้ายของความเป็นแม่

มินตราได้อุ้มลูกอีกครั้งในเช้าวันถัดมา

คำว่าได้อุ้ม ฟังเหมือนเป็นของขวัญ แต่สำหรับเธอ มันคือเวลาที่ถูกนับถอยหลังอย่างโหดร้าย

สามชั่วโมง

กวินเป็นคนพูดเอง หลังจากเธอฟื้นเต็มที่และแพทย์ยืนยันว่าเธอสามารถให้นมลูกได้ เขายืนอยู่ปลายเตียง สีหน้าดูเหนื่อยกว่าทุกว