ตอน 97
อสูรเริงไฟ
บทที่97
เขานึกถึงอดีตนับสิบปีมาแล้ว...เด็กผู้หญิงจอมวุ่นคนหนึ่งที่พูดมาก ช่างซักเสียจนเขาเวียนหัวและต้องคอยเดินหนีจากหล่อน ทั้งที่จะว่ากันไปแล้วก็มีเพียงหล่อนคนเดียวเท่านั้นที่ป้วนเปี้ยนเข้าใกล้เขา คอยจะเป็นเพื่อนเล่นกับเขา ทั้งที่เขาไม่อยากจะเล่นด้วย ไม่อยากพูดด้วย แต่หล่อนก็ยังไม่ละความพยายาม เป็น
ตอน 98
บทที่98
“ไม่อยู่”
“เจ้าแม่แหม่มล่ะ”
เขาไม่รู้ชื่อจริงแน่นอนของผู้หญิงคนนั้น “ไปบอกนะว่าเพื่อนของมินตามาขอพบ ถ้าไม่ยอมให้พบ จะได้เรื่องแน่ๆ”
แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงคำขู่ แต่พิมสุดาก็ไม่อยากให้มีเรื่องออกไป เพราะรู้ว่าความโกรธของคนนั้นเหมือนไฟ หากปล่อยให้ลุกลามมันจะเดือดร้อนได้แสนสาหัส เธอออกมาต้อนรับเข
ตอน 99
บทที่99
หล่อนหลับตา ยกมือปิดหู
“อะไรกัน มินตา...” เขาดึงมือของหล่อนออกไป “คุณไม่อยากจะเห็นผม ไม่อยากจะฟังผมอย่างนั้นหรือ”
“ให้ฉันได้กลับบ้าน ฉันไม่ต้องการ ที่ผ่านไปแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องคุณเลย”
“ผมอยากให้คุณเอาเรื่อง”
“คุณเห็นแก่ฉันบ้างได้ไหม” เสียงของมินตาเหมือนจะคร่ำครวญ และทำให้ศิลาใจอ่อนลงได้เหมื