บทที่ 73

บทที่73

“เชิญทางนี้เลยค่ะ”

แววรัตน์เดินนำไป หล่อนรู้สึกโล่งใจมากกว่าเดิมที่แหวนหายไปจนลับตาไม่เห็นออกมาเลย

จนส่งสองคนเข้าไปในห้องด้านหลังแล้ว แววรัตน์จึงเห็นแหวน หล่อนรีบพาแหวนไปอีกทางหนึ่งโดยเร็ว

“ยังไม่มีใครสนใจเธออีกหรือนี่”

“มีค่ะ” แหวนทำจมูกย่น “แต่แหม...แก๊แก่ แหวนไม่อยากได้คนแก่ปูนน

บทที่ 74

บทที่74

“เรื่องอะไรกันคะ บอกหมีบ้าง”

“เรื่องเข้าใจผิดน่ะ คุณหมี” ศิลาตัดบท “แต่ผมไม่ถือสานะ ถือซะว่าจำคนผิดมากกว่า...”

แต่ลักษมีอยากรู้มากกว่านี้เสียแล้ว เพียงแต่หล่อนไม่ได้พูดออกมา

“มันเหมือนนิยายน้ำเน่า คุณหมี”

สาวิตต์เสริม ลักษมีอยากจะแค้น หล่อนเล่นละคร...ก็ทำจากนิยายประเภทน้ำเน่าอย่างท

บทที่ 75

บทที่75

มินตาทำตาโตวาววามอยู่ในแสงสว่างที่ไม่มากนัก

“แน้...พ่อทำเสียงเหมือนจะขายมินเสียแล้ว ไม่อยากให้มินอยู่ใกล้ๆ อีกแล้วหรือคะ มินยังอยากเป็นลูกพ่อ” หล่อนกอดเอวเขาเอาไว้ หล่อนยอมรับว่าสนิทสนมกับพ่อมากกว่าแม่ กล้าที่จะกอด...ที่จะฟัดเขาแรงๆ โดยไม่เกรงกลัว และกล้าบอกเล่าอะไรต่อมิอะไรที่เป็น