บทที่71

อีกครั้งหนึ่งที่คุณทรงศักดิ์ได้หวนกลับมาหา พิมสุดาต้องออกมาต้องรับเขา เพราะศิลาไม่อยู่บ้าน ชายหนุ่มออกไปทำงานตามปกติของเขา และพิมสุดาก็ยังไม่ได้เวลาจะออกไปที่งานของเธอเอง เธอระงับความไม่สบายใจเอาไว้ภายใน วันที่เธอเคยคิดว่าจะมาถึงก็มาถึงแล้วจริงๆ มาพร้อมด้วยความกังวลว่าจะลงเอยกันอย่างไรแน่ ด

บทที่72

จริงอยู่ความรู้สึกดีๆ ต่อเขายังคงอยู่แน่นอน แต่ไม่มากพอจะทำให้หล่อนทุ่มเทเพิ่มให้มากกว่าที่เป็นอยู่

“งานยุ่งค่ะ” หล่อนตอบเสียงเบา พยายามกระปรี้กระเปร่าแต่มันค้านกันเอง “คุณเอจะออกไปไหนหรือคะค่ำมากแล้ว”

“พี่มีนัดกับเพื่อน มินก็กลับดึกนะ กลับอย่างนี้ทุกวันหรือเปล่า”

“วันนี้ดึกกว่าทุกวันค่ะ เลิ

บทที่73

“เชิญทางนี้เลยค่ะ”

แววรัตน์เดินนำไป หล่อนรู้สึกโล่งใจมากกว่าเดิมที่แหวนหายไปจนลับตาไม่เห็นออกมาเลย

จนส่งสองคนเข้าไปในห้องด้านหลังแล้ว แววรัตน์จึงเห็นแหวน หล่อนรีบพาแหวนไปอีกทางหนึ่งโดยเร็ว

“ยังไม่มีใครสนใจเธออีกหรือนี่”

“มีค่ะ” แหวนทำจมูกย่น “แต่แหม...แก๊แก่ แหวนไม่อยากได้คนแก่ปูนนั้นสักหน่อ