บทที่63

เขาเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่งพร้อมกับรอยยิ้มที่มินตาเล็งเห็นว่าช่างกวนโมโหนัก และหล่อนก็เป็นผู้หญิงที่ขี้โมโหเสียด้วยยามที่ไม่ได้ดังใจมือเล็กๆ กำเข้าหากันแน่น ยิ่งทำให้ศิลาชอบใจอีกหลายเท่า หล่อนดูจะเล่นบทบู๊ได้สนุกไม่น้อย แต่เขาก็อยากรู้ว่าต่อหน้าแม่ของหล่อนเอง มินตายังจะบู๊ออกอีกหรือ

แม้จะพูดเสีย

บทที่64

มินตาทำตาปริบๆ กับวลีสุดท้ายนั่น หล่อนรู้สึกว่ามันหยาบคายและรุนแรงเกินไปสักหน่อยแล้ว

แต่จะพูดอะไรเล่า หล่อนยังเป็นเด็ก พูดไปก็รังแต่จะไม่เหมาะสมมากกว่า

“มินต้องช่วยป้านะลูก” เธออ่อนหวานกับมินตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้เลย “ช่วยป้ากระชากหน้ากากออกมา ให้ตาเอสว่าง ให้คุณแม่ของมินตาสว่างซะก่อ

บทที่65

เขาทำท่ารับรู้แล้วลงจากบ้านไป เขาจะไปพบมินตาสักหน่อย เด็กข้างบ้านที่เขาไม่ได้พบหล่อนมานานแล้ว

จากประตูบานเล็กที่คงจะไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักเพราะบานประตูฝืดจนต้องออกแรงผลักให้เปิดแล้วจึงก้าวผ่านเข้าไปได้ เขาเจอคุณมารศรีเป็นด่านแรก เธอทำท่าตื่นเต้นเมื่อได้เห็นเขา

“อุ๊ย...มาเมื่อไหร่กันคะ คุณ...”