บทที่53

เขาอยากให้หล่อนไกลห่างออกไป แต่แหวนไม่คิดแบบนั้น หล่อนไม่โง่ หล่อนรู้ว่าจริงดังที่เขาบอกว่าตัวหล่อนเองต่ำต้อย...จะมีทางใดที่ขึ้นไปเทียบเท่ากับสาวิตต์ได้ หากหล่อนขาดเงิน แหวนจึงแทบจะวิงวอนต่อศิลา

หล่อนคลานเข้ามาหมอบใกล้อยู่แทบเท้า เขาทำให้ชายหนุ่มชักเท้าหดหนีเสียโดยเร็ว แหวนก้มหน้าลงต่ำ “ให้แ

บทที่54

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ “ใครล่ะฮะจะมากล้าล่าผม”

“อย่าเพิ่งทะนงไป...อาจจะไม่ใช่คน...อาจจะเป็นจิตใต้สำนึก อาจจะเป็น

มโนธรรม แล้วพอถึงเวลานั้นเธอจะหวนคิดว่าการล่ามันไม่ใช่ความสุข แล้วเธอก็แก้ไขอะไรอีกไม่ได้ เพราะสายเกินไปแล้ว”

“คนอย่างผมจะซึ้งกับสัจธรรมได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือฮะ”

เขาเย้าเธอเล่นเสียอี

บทที่55

และเมื่อมองสบตากับเขา หญิงสาวได้เห็นอะไรบางอย่างในแววตานั้นมันแพรวพรายไหวระริก

“คุณจะรับฟังได้แค่ไหนกันเล่า”

“พูดมาเลย” เสียงหล่อนกระด้างไป พอจะเดาได้บ้างแม้จะยังไม่ชัดเจนนัก

“ไปถามพี่สาวคุณเองดีกว่ามั้ง เรื่องแบบนี้ผมพูดออกไปมันจะกลายเป็นว่าผมน่ะไม่ดี กินในที่ลับอามาไขในที่แจ้ง”

มินตาเข่าอ