บทที่ 52

“เอจะออกไปไหนจ๊ะ” เธอถามต่ออ่อนหวาน เมื่อสังเกตเห็นลูกชายใส่เสื้อผ้าที่พร้อมจะออกไปนอกบ้านได้

“ผมนัดเพื่อนเอาไว้ฮะ”

เขาตอบแค่นั้นและเธอก็พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้มีตาทิพย์จะมองเห็นว่านัดของสาวิตต์นั้นสำคัญเพียงใด เขากำลังกระหยิ่มยิ้มย่องเพราะว่าเงินยังเต็มในกระเป๋า เป็นเงินทุนที่จะทำให้เขาไปเล่

บทที่53

เขาอยากให้หล่อนไกลห่างออกไป แต่แหวนไม่คิดแบบนั้น หล่อนไม่โง่ หล่อนรู้ว่าจริงดังที่เขาบอกว่าตัวหล่อนเองต่ำต้อย...จะมีทางใดที่ขึ้นไปเทียบเท่ากับสาวิตต์ได้ หากหล่อนขาดเงิน แหวนจึงแทบจะวิงวอนต่อศิลา

หล่อนคลานเข้ามาหมอบใกล้อยู่แทบเท้า เขาทำให้ชายหนุ่มชักเท้าหดหนีเสียโดยเร็ว แหวนก้มหน้าลงต่ำ “ให้แ

บทที่54

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ “ใครล่ะฮะจะมากล้าล่าผม”

“อย่าเพิ่งทะนงไป...อาจจะไม่ใช่คน...อาจจะเป็นจิตใต้สำนึก อาจจะเป็น

มโนธรรม แล้วพอถึงเวลานั้นเธอจะหวนคิดว่าการล่ามันไม่ใช่ความสุข แล้วเธอก็แก้ไขอะไรอีกไม่ได้ เพราะสายเกินไปแล้ว”

“คนอย่างผมจะซึ้งกับสัจธรรมได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือฮะ”

เขาเย้าเธอเล่นเสียอี