บทที่ 40

สาวิตต์สั่นศีรษะเล็กน้อยเหมือนจะระอาใจ เขามองเหมือนมินตาเป็นเด็กหญิงเล็กๆ ซุกซนคนเดิม

“มินนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ไม่ยักเหมือนมิ่...”

มินตาผลุดลุกขึ้นยืนทันที ทำให้สาวิตต์ตกตะลึง เสียงของหล่อนแหลมสั่น

“ใช่ซิคะ มินน่ะไม่เปลี่ยนไม่ดียังไงยังงั้นเป็นตัวร้ายเสมอ แล้วคุณเอรู้ไหมว่าเขาเป็นใครกันแน่

บทที่41

มินตาก้าวเดินเร็วๆ หล่อนนึกเสียงใจที่ร้องไห้...น้ำตานั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากระบายความเจ็บช้ำออกมาเท่านั้นเอง หล่อนยังเปราะเกินไปกับวาจาของสาวิตต์ อาจจะเป็นเพราะว่าหล่อนแคร์เขามากเกินไป แคร์เพราะหลงรักเขา ซึ่งมันเป็นความผิดยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่หล่อนได้กระทำ

หล่อนอยากยุติมันเอาไว้เพียงแ

บทที่42

หล่อนเฉียดเข้ามาใกล้ และสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ มือของนายหนุ่มวางหมับมาบนไหล่แล้วบีบเบาๆ ให้แรงกระตุ้นที่ทำให้ใจของแหวนไหวระรัว

หล่อนเงยหน้ามองเขา...รับรู้ในสิ่งที่ดวงตาของเขาบ่งบอก แหวนเรียนรู้ได้ไวในเรื่องทำนองนี้ แม้จะไม่เคยพบเจอมาก่อน อาจจะเป็นด้วยเหตุที่ธรรมชาติสั่งสอนให้

“ยังไม่ง่วงใช่ไหม”

“ย