ตอน 41
อสูรเริงไฟ
บทที่41
มินตาก้าวเดินเร็วๆ หล่อนนึกเสียงใจที่ร้องไห้...น้ำตานั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากระบายความเจ็บช้ำออกมาเท่านั้นเอง หล่อนยังเปราะเกินไปกับวาจาของสาวิตต์ อาจจะเป็นเพราะว่าหล่อนแคร์เขามากเกินไป แคร์เพราะหลงรักเขา ซึ่งมันเป็นความผิดยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่หล่อนได้กระทำ
หล่อนอยากยุติมันเอาไว้เพียงแ
ตอน 42
บทที่42
หล่อนเฉียดเข้ามาใกล้ และสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ มือของนายหนุ่มวางหมับมาบนไหล่แล้วบีบเบาๆ ให้แรงกระตุ้นที่ทำให้ใจของแหวนไหวระรัว
หล่อนเงยหน้ามองเขา...รับรู้ในสิ่งที่ดวงตาของเขาบ่งบอก แหวนเรียนรู้ได้ไวในเรื่องทำนองนี้ แม้จะไม่เคยพบเจอมาก่อน อาจจะเป็นด้วยเหตุที่ธรรมชาติสั่งสอนให้
“ยังไม่ง่วงใช่ไหม”
“ย
ตอน 43
บทที่ 43
“มิน สวัสดี”
ไม่เหลือรอยน้ำตาบนหน้าของมินตาอีกแล้ว ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งคืนนี่นะ... “มาแต่เช้า อยากพูดกับพี่เรื่องอะไร”
มินตายังไม่ให้คำตอบกับเขาเพราะแหวนยังป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ หล่อนมองแหวนเหมือนจะบอกใบ้แก่สาวิตต์ในทางอ้อม
หล่อนรู้สึกเหมือนว่าแหวนเสนอหน้ามากเกินไป และท่าทีของแหวนก็ยังแปลกๆ อีก