บทที่39

นั่นเท่ากับว่าเขาจะไม่ยอมไปเด็ดขาด มินไปดูบ้านกับพ่อดีกว่าน่า จะเอายังไงจะได้ให้ช่างทำ พ่อบอกแล้วว่าช่างเขาเก่ง”

มินตาเลยต้องไปดู หล่อนไม่ใช่คนกลัวแดดนัก แต่แดดจ้าๆ กับสุขภาพไม่สู้จะแข็งแรงของพ่อทำให้หล่อนต้องมีร่มกางติดมือไปด้วย...ก้าวช้าๆ มีร่มอยู่เหนือศีรษะมินตารู้สึกเหมือนกันว่านี่ไม่ใช่

บทที่ 40

สาวิตต์สั่นศีรษะเล็กน้อยเหมือนจะระอาใจ เขามองเหมือนมินตาเป็นเด็กหญิงเล็กๆ ซุกซนคนเดิม

“มินนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ไม่ยักเหมือนมิ่...”

มินตาผลุดลุกขึ้นยืนทันที ทำให้สาวิตต์ตกตะลึง เสียงของหล่อนแหลมสั่น

“ใช่ซิคะ มินน่ะไม่เปลี่ยนไม่ดียังไงยังงั้นเป็นตัวร้ายเสมอ แล้วคุณเอรู้ไหมว่าเขาเป็นใครกันแน่

บทที่41

มินตาก้าวเดินเร็วๆ หล่อนนึกเสียงใจที่ร้องไห้...น้ำตานั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากระบายความเจ็บช้ำออกมาเท่านั้นเอง หล่อนยังเปราะเกินไปกับวาจาของสาวิตต์ อาจจะเป็นเพราะว่าหล่อนแคร์เขามากเกินไป แคร์เพราะหลงรักเขา ซึ่งมันเป็นความผิดยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่หล่อนได้กระทำ

หล่อนอยากยุติมันเอาไว้เพียงแ