ตอน 37
อสูรเริงไฟ
บทที่ 37
กับชื่อนี้อีกหนหนึ่ง เขานึกถึงมินตา และคำพูดของหล่อน ที่ทำให้แม่ของเขาเจียนๆ จะคลั่งและพาลโกรธหล่อนมากมายว่าหล่อนปากเสีย
“เขาเป็นคนมีเงินมาก มีพอจะให้เอามาหมุนได้เพื่อนฝูงกันก็ให้หยิบยืมกันได้ไม่คิดดอก ไม่มีเวลามาจำกัด แต่อย่าเบี้ยวเขาแล้วกัน”
“ดีนะครับ มีเพื่อนแบบนี้”
เขาทำท่าท้อใจ ก็หมดนั
ตอน 38
บทที่38
มินตากลับเข้าบ้านในตอนสายๆ หล่อนได้แวะบ้านก่อนค่อยเข้าออฟฟิศ และนั่นทำให้หล่อนได้กลับมาพบว่าคุณมารศรีเตรียมของจะไปนอนที่วัด มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับหล่อนเลย แม่หล่อนหันหน้าเข้าหาวัดเหมือนหญิงอีกหลายคนเมื่อวัยเพิ่มมากขึ้น แต่เข้าไปแล้วจะสงบกลับมาแค่ไหนมินตาไม่เคยกล้าถามให้เธออารมณ์เสีย
“
ตอน 39
บทที่39
นั่นเท่ากับว่าเขาจะไม่ยอมไปเด็ดขาด มินไปดูบ้านกับพ่อดีกว่าน่า จะเอายังไงจะได้ให้ช่างทำ พ่อบอกแล้วว่าช่างเขาเก่ง”
มินตาเลยต้องไปดู หล่อนไม่ใช่คนกลัวแดดนัก แต่แดดจ้าๆ กับสุขภาพไม่สู้จะแข็งแรงของพ่อทำให้หล่อนต้องมีร่มกางติดมือไปด้วย...ก้าวช้าๆ มีร่มอยู่เหนือศีรษะมินตารู้สึกเหมือนกันว่านี่ไม่ใช่