บทที่36

หล่อนวางสายไปแล้ว ศิลายิ้มน้อยๆ บนดวงหน้าให้เขาดูอ่อนโยนลง...เป็นสีหน้าที่พิมสุดาพึงพอใจแต่มันจะไม่เกิดบ่อยครั้งนัก ประสบการณ์เลวร้ายมากมายเมื่ออดีตทำให้ศิลาเป็นคนกระด้าง บ่มความเคียดแค้นเอาไว้ และไม่ยอมเชื่อว่าความอาฆาตพยาบาทเป็นสิ่งชั่วร้ายอีกด้วย

เขาไม่เชื่อว่าเวรระงับด้วยการไม่จองเวร...เ

บทที่ 37

กับชื่อนี้อีกหนหนึ่ง เขานึกถึงมินตา และคำพูดของหล่อน ที่ทำให้แม่ของเขาเจียนๆ จะคลั่งและพาลโกรธหล่อนมากมายว่าหล่อนปากเสีย

“เขาเป็นคนมีเงินมาก มีพอจะให้เอามาหมุนได้เพื่อนฝูงกันก็ให้หยิบยืมกันได้ไม่คิดดอก ไม่มีเวลามาจำกัด แต่อย่าเบี้ยวเขาแล้วกัน”

“ดีนะครับ มีเพื่อนแบบนี้”

เขาทำท่าท้อใจ ก็หมดนั

บทที่38

มินตากลับเข้าบ้านในตอนสายๆ หล่อนได้แวะบ้านก่อนค่อยเข้าออฟฟิศ และนั่นทำให้หล่อนได้กลับมาพบว่าคุณมารศรีเตรียมของจะไปนอนที่วัด มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับหล่อนเลย แม่หล่อนหันหน้าเข้าหาวัดเหมือนหญิงอีกหลายคนเมื่อวัยเพิ่มมากขึ้น แต่เข้าไปแล้วจะสงบกลับมาแค่ไหนมินตาไม่เคยกล้าถามให้เธออารมณ์เสีย

“