ตอน 35
อสูรเริงไฟ
บทที่35
มินตายังมองไปไม่วางตา ภาพที่ได้เห็นทำให้หล่อนอยากรู้ว่าเวลาศิลาอยู่กับมิ่งขวัญนั้น เขาเป็นเช่นนี้หรือไม่ ดูอ่อนโยนเอาอกเอาใจ...เขายังมีลักษมีอยู่อย่างนี้ แล้วมิ่งขวัญเล่า หากมิ่งขวัญกลับมาจะแทรกตัวเองเข้าไปตรงไหน หรือจะต้องคอยสับหลีกเวลากับลักษมี
ลักษมีเป็นตัวจริง แล้วมิ่งขวัญเป็นตัวสำรอง...
ตอน 36
บทที่36
หล่อนวางสายไปแล้ว ศิลายิ้มน้อยๆ บนดวงหน้าให้เขาดูอ่อนโยนลง...เป็นสีหน้าที่พิมสุดาพึงพอใจแต่มันจะไม่เกิดบ่อยครั้งนัก ประสบการณ์เลวร้ายมากมายเมื่ออดีตทำให้ศิลาเป็นคนกระด้าง บ่มความเคียดแค้นเอาไว้ และไม่ยอมเชื่อว่าความอาฆาตพยาบาทเป็นสิ่งชั่วร้ายอีกด้วย
เขาไม่เชื่อว่าเวรระงับด้วยการไม่จองเวร...เ
ตอน 37
บทที่ 37
กับชื่อนี้อีกหนหนึ่ง เขานึกถึงมินตา และคำพูดของหล่อน ที่ทำให้แม่ของเขาเจียนๆ จะคลั่งและพาลโกรธหล่อนมากมายว่าหล่อนปากเสีย
“เขาเป็นคนมีเงินมาก มีพอจะให้เอามาหมุนได้เพื่อนฝูงกันก็ให้หยิบยืมกันได้ไม่คิดดอก ไม่มีเวลามาจำกัด แต่อย่าเบี้ยวเขาแล้วกัน”
“ดีนะครับ มีเพื่อนแบบนี้”
เขาทำท่าท้อใจ ก็หมดนั