บทที่22

“อ่านอะไรน่ะ มิน”

ธันวาโฉบมาหา แล้วก็สงสัยครามครันกับท่าทีตั้งอกตั้งใจเป็นอันมากในการจะอ่านข่าวหน้าหนึ่ง

“ผู้หญิงคนนั้น จำได้หรือเปล่า” หล่อนวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะจิ้มให้ดูรูป “คนที่เราเจอที่โรงพยาบาล ที่ว่าตกเลือด ตายซะแล้วนะ โดดจากตึกของโรงพยาบาลชั้นแปดเมื่อวานนี้เอง ใจถึงซะด้วย”

ธันวาชะโ

บทที่23

ปากของหล่อนเสียอีกแล้ว มินตาพอจะรู้ตัวอยู่เหมือนกันแต่ทำอย่างไรได้พูดไปแล้วนี่ คำพูดไม่ใช่สิ่งของที่จับต้องได้พอตกจากปากจะได้เที่ยวลนลานมาเก็บใส่ปากดังเดิม

เห็นแววตาลุกวาบของเขาก็รู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่เขาเปราะบางอยู่

หล่อนนั่งลงสุดปลายข้างหนึ่งของโซฟา พูดกับเขาอย่างเป็นการงาน

“ฉันคิดว่าฉันไ

บทที่24

“อยากพบฉันรึ”

น้ำเสียงของพิมสุดาฟังรื่นหู อย่างน้อยๆ ก็ยังเดา ‘กำพืด’ เดิมเกือบจะไม่ได้ทีเดียว ทำให้มินตารู้สึกขัดใจอย่างไรอยู่ หากหล่อนได้เผชิญหน้ากับผู้หญิงท่าทางเจนโลกีย์และรอบจัดสักคน บางทีอาจจะพูดอะไรได้คล่องปากกว่านี้ ไม่ต้องมายืนทำท่าอ้ำอึ้งอยู่เลย

“ค่ะ” อีกนานกว่าจะหลุดเสียงตอบรับออก