บทที่21

ชายหนุ่มยังคงเงียบกริบ

“น้าจัดการทุกอย่างแล้ว พรุ่งนี้ถึงจะไปรับศพออกมาทำพิธี...ถ้าเธอไม่สบายใจก็ไม่ต้องไป...น้าจะจัดการเอง อ้อยก็ไม่มีใครอีก เหมือนตัวคนเดียว มีแต่พวกเรานี่แหละที่ยังห่วงใยใส่ใจอยู่ สงสารก็แต่แวว...ร้องไห้คร่ำครวญอยู่นั่นแล้วว่าเพื่อนมาด่วนเอาตัวสบายไปคนเดียว”

เธอถอนใจออกมา

บทที่22

“อ่านอะไรน่ะ มิน”

ธันวาโฉบมาหา แล้วก็สงสัยครามครันกับท่าทีตั้งอกตั้งใจเป็นอันมากในการจะอ่านข่าวหน้าหนึ่ง

“ผู้หญิงคนนั้น จำได้หรือเปล่า” หล่อนวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะจิ้มให้ดูรูป “คนที่เราเจอที่โรงพยาบาล ที่ว่าตกเลือด ตายซะแล้วนะ โดดจากตึกของโรงพยาบาลชั้นแปดเมื่อวานนี้เอง ใจถึงซะด้วย”

ธันวาชะโ

บทที่23

ปากของหล่อนเสียอีกแล้ว มินตาพอจะรู้ตัวอยู่เหมือนกันแต่ทำอย่างไรได้พูดไปแล้วนี่ คำพูดไม่ใช่สิ่งของที่จับต้องได้พอตกจากปากจะได้เที่ยวลนลานมาเก็บใส่ปากดังเดิม

เห็นแววตาลุกวาบของเขาก็รู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่เขาเปราะบางอยู่

หล่อนนั่งลงสุดปลายข้างหนึ่งของโซฟา พูดกับเขาอย่างเป็นการงาน

“ฉันคิดว่าฉันไ