บทที่ 23

บทที่23

ปากของหล่อนเสียอีกแล้ว มินตาพอจะรู้ตัวอยู่เหมือนกันแต่ทำอย่างไรได้พูดไปแล้วนี่ คำพูดไม่ใช่สิ่งของที่จับต้องได้พอตกจากปากจะได้เที่ยวลนลานมาเก็บใส่ปากดังเดิม

เห็นแววตาลุกวาบของเขาก็รู้ว่านี่คือจุดอ่อนที่เขาเปราะบางอยู่

หล่อนนั่งลงสุดปลายข้างหนึ่งของโซฟา พูดกับเขาอย่างเป็นการงาน

“ฉัน

บทที่ 24

บทที่24

“อยากพบฉันรึ”

น้ำเสียงของพิมสุดาฟังรื่นหู อย่างน้อยๆ ก็ยังเดา ‘กำพืด’ เดิมเกือบจะไม่ได้ทีเดียว ทำให้มินตารู้สึกขัดใจอย่างไรอยู่ หากหล่อนได้เผชิญหน้ากับผู้หญิงท่าทางเจนโลกีย์และรอบจัดสักคน บางทีอาจจะพูดอะไรได้คล่องปากกว่านี้ ไม่ต้องมายืนทำท่าอ้ำอึ้งอยู่เลย

“ค่ะ” อีกนานกว่าจะหลุดเสีย

บทที่ 25

บทที่25

ธันวาเป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อนกับเสียงหัวเราะรื่นรมย์มากเกินการของพิมสุดานั่นเอง...เขารู้ว่าหมดเวลาที่มินตาจะมานั่งอยู่แถวหน้าของเก้าอี้หน้าศพนี้แล้ว ควรจะได้เวลากลับไปบ้าน

“มิน เรากลับกันดีกว่า ไม่ต้องอยู่จนสวดจบหรอก”

“อยู่ทานข้าวต้มด้วยกันก่อนซิคะ ฉันเหมาจากร้านดังทีเดียว เป็นของชอบข