บทที่ 18

ได้ยินเสียงของหล่อนก่อน ชายหนุ่มพุ่งสายตาตรงไปแล้วพอร่างของมินตาก้าวเข้ามา เขาก็เปิดยิ้มให้ก่อน ในขณะที่มินตาชะงักงัน หล่อนไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้มองเห็นเอาเสียเลยว่ามันเป็นภาพจริงหรือภาพลวงกันแน่ หล่อนหลับตาลงแล้วก็ลืมขึ้นใหม่เกือบจะไม่เชื่อว่ายังเห็นชายคนนั้น กับรอยยิ้มที่เขารอต้อ

บทที่19

“คุณเป็นผู้หญิงผู้ดีหรือเปล่า...เป็นไหม”

“เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย”

“ก็อยากจะรู้เท่านั้นเอง…”

“ใช่” หล่อนเชิดคางเมื่อให้คำตอบนั้น ได้ยินเสียงเหมือนเขาจะคำรามออกมาไม่มีผิด

“ดี...หญิงผู้ดีนี่ผมชอบนัก...” มือของเขาละเรื่อยจากบ่า หยาบคายกับสัมผัสร้อนของมือใหญ่แข็งแรงนั่น เป็นสัมผัสที่มินตาไม่ได้คุ้น

บทที่ 20

แต่คุณมารศรียังมีแนวโน้มจะไม่ยอมเชื่อ คำใดที่ออกจากปากของมินตาย่อมไม่มีน้ำหนักพอจะทำให้เชื่อถือ และหากเป็นเรื่องที่มีมิ่งขวัญเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วยิ่งแย่หนักเข้าไปอีก เธอจึงเอ็ดลูกสาว

“แกละซ่อกแซ่กเรื่องคนอื่นดีนัก รู้มาน่ะถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ได้ เที่ยวพูดไปเป็นตุเป็นตะ พี่มิ่งของแกน่ะเป