ตอน 17
อสูรเริงไฟ
บทที่ 17
หากมินตาย้ายลงมาอยู่ที่นี่เสียได้ก็จะห่างกันออกไป...ให้มิ่งขวัญครอบครองบ้านใหญ่เสียคนเดียว ให้แม่โอ๋เอาใจใส่รักใคร่ให้เต็มล้น ส่วนมินตาเขาเชื่อว่าหล่อนคงจะอยู่ตามลำพัง และดูแลเอาตัวรอดได้อย่างดี
“พ่อมีเงินแน่นะคะ...เงินพ่อน่าจะเก็บเอาไว้ใช้สอยส่วนตัว...ยังจะค่ารักษาพยาบาลอีก”
“พ่อมี มินอย่
ตอน 18
บทที่ 18
ได้ยินเสียงของหล่อนก่อน ชายหนุ่มพุ่งสายตาตรงไปแล้วพอร่างของมินตาก้าวเข้ามา เขาก็เปิดยิ้มให้ก่อน ในขณะที่มินตาชะงักงัน หล่อนไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้มองเห็นเอาเสียเลยว่ามันเป็นภาพจริงหรือภาพลวงกันแน่ หล่อนหลับตาลงแล้วก็ลืมขึ้นใหม่เกือบจะไม่เชื่อว่ายังเห็นชายคนนั้น กับรอยยิ้มที่เขารอต้
ตอน 19
บทที่ 19
บทที่19
“คุณเป็นผู้หญิงผู้ดีหรือเปล่า...เป็นไหม”
“เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย”
“ก็อยากจะรู้เท่านั้นเอง…”
“ใช่” หล่อนเชิดคางเมื่อให้คำตอบนั้น ได้ยินเสียงเหมือนเขาจะคำรามออกมาไม่มีผิด
“ดี...หญิงผู้ดีนี่ผมชอบนัก...” มือของเขาละเรื่อยจากบ่า หยาบคายกับสัมผัสร้อนของมือใหญ่แข็งแรงนั่น เป็นสัมผัสที่มินตา