บทที่16

“ศินั่นเธอคิดมากอีกแล้วซินะ...”

“ผมเลิกคิดไม่ได้หรอกฮะ น้าแหม่ม...ยังคิดอยู่เสมอแล้วพรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ผมได้เกิดใหม่อีกแล้ว...”

“จริงซิ” พิมสุดาพึมพำ “กลับบ้านไปเถอะงั้น...เพราะเธอจะต้องตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัด...”

“น้าแหม่มไปกับผมด้วยนะ...ไปทำบุญด้วยกัน เกิดชาติหน้าจะได้มีโอกาสเป็นน้าหลานกั

บทที่ 17

หากมินตาย้ายลงมาอยู่ที่นี่เสียได้ก็จะห่างกันออกไป...ให้มิ่งขวัญครอบครองบ้านใหญ่เสียคนเดียว ให้แม่โอ๋เอาใจใส่รักใคร่ให้เต็มล้น ส่วนมินตาเขาเชื่อว่าหล่อนคงจะอยู่ตามลำพัง และดูแลเอาตัวรอดได้อย่างดี

“พ่อมีเงินแน่นะคะ...เงินพ่อน่าจะเก็บเอาไว้ใช้สอยส่วนตัว...ยังจะค่ารักษาพยาบาลอีก”

“พ่อมี มินอย่า

บทที่ 18

ได้ยินเสียงของหล่อนก่อน ชายหนุ่มพุ่งสายตาตรงไปแล้วพอร่างของมินตาก้าวเข้ามา เขาก็เปิดยิ้มให้ก่อน ในขณะที่มินตาชะงักงัน หล่อนไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้มองเห็นเอาเสียเลยว่ามันเป็นภาพจริงหรือภาพลวงกันแน่ หล่อนหลับตาลงแล้วก็ลืมขึ้นใหม่เกือบจะไม่เชื่อว่ายังเห็นชายคนนั้น กับรอยยิ้มที่เขารอต้อ