บทที่15

<p>พอเห็นศิลาเข้าเท่านั้น ปากที่เผยออยู่ก็มีอันหุบลงท่าทีที่เตรียมพร้อมจะเกรี้ยวกราดใส่คนที่เปิดประตูเข้ามาก็พลอยกลายเป็นเสงี่ยมลง นัยน์ตาตกลงสู่มือตัวเองที่วางอยู่บนอก...</p><p>“มาเยี่ยมอ้อยหรือคะ”</p><p>ถามแผ่วๆ “หรือจะมาเทศน์โปรดอีอ้อยคนนี้สักกัณฑ์หนึ่ง” ไม่วายจะประชดประชัน แต่ก็ไม่กล้าจะ

บทที่16

“ศินั่นเธอคิดมากอีกแล้วซินะ...”

“ผมเลิกคิดไม่ได้หรอกฮะ น้าแหม่ม...ยังคิดอยู่เสมอแล้วพรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ผมได้เกิดใหม่อีกแล้ว...”

“จริงซิ” พิมสุดาพึมพำ “กลับบ้านไปเถอะงั้น...เพราะเธอจะต้องตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัด...”

“น้าแหม่มไปกับผมด้วยนะ...ไปทำบุญด้วยกัน เกิดชาติหน้าจะได้มีโอกาสเป็นน้าหลานกั

บทที่ 17

หากมินตาย้ายลงมาอยู่ที่นี่เสียได้ก็จะห่างกันออกไป...ให้มิ่งขวัญครอบครองบ้านใหญ่เสียคนเดียว ให้แม่โอ๋เอาใจใส่รักใคร่ให้เต็มล้น ส่วนมินตาเขาเชื่อว่าหล่อนคงจะอยู่ตามลำพัง และดูแลเอาตัวรอดได้อย่างดี

“พ่อมีเงินแน่นะคะ...เงินพ่อน่าจะเก็บเอาไว้ใช้สอยส่วนตัว...ยังจะค่ารักษาพยาบาลอีก”

“พ่อมี มินอย่า