บทที่14

<p>จะมีอะไรดีไปกว่ากระวีดกระวาดตามเขาที่ก้าวยาวๆ ออกไปก่อนหน้านั้นแล้วอีก</p><p>แววรัตน์นึกอยากตามตัวพิมสุดามาอีกคนหนึ่ง หล่อนรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก ลองเรื่องถึงมือศิลาแล้วละก้อ เรื่องอาจจะขมวดจบลงสั้นๆ แต่หล่อนกลัวใจยุพาวรรณด้วย นังเพื่อนของหล่อนกำลังบ้าคลั่ง ไม่ใช่อกหักธรรมดาๆ เสียด้

บทที่15

<p>พอเห็นศิลาเข้าเท่านั้น ปากที่เผยออยู่ก็มีอันหุบลงท่าทีที่เตรียมพร้อมจะเกรี้ยวกราดใส่คนที่เปิดประตูเข้ามาก็พลอยกลายเป็นเสงี่ยมลง นัยน์ตาตกลงสู่มือตัวเองที่วางอยู่บนอก...</p><p>“มาเยี่ยมอ้อยหรือคะ”</p><p>ถามแผ่วๆ “หรือจะมาเทศน์โปรดอีอ้อยคนนี้สักกัณฑ์หนึ่ง” ไม่วายจะประชดประชัน แต่ก็ไม่กล้าจะ

บทที่16

“ศินั่นเธอคิดมากอีกแล้วซินะ...”

“ผมเลิกคิดไม่ได้หรอกฮะ น้าแหม่ม...ยังคิดอยู่เสมอแล้วพรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ผมได้เกิดใหม่อีกแล้ว...”

“จริงซิ” พิมสุดาพึมพำ “กลับบ้านไปเถอะงั้น...เพราะเธอจะต้องตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัด...”

“น้าแหม่มไปกับผมด้วยนะ...ไปทำบุญด้วยกัน เกิดชาติหน้าจะได้มีโอกาสเป็นน้าหลานกั