ท่านประธานโหดมาก
โดย White
7.1
คะแนนรีวิว
377
ตอน
39.2K
ยอดอ่าน
มหาเศรษฐี
โรแมนติก
เมื่อความไว้ใจถูกทำลายลงด้วยการหักหลังของอดีตคนรักที่แอบไปมีคนอื่น ความเจ็บปวดครั้งนี้จึงกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อแก้แค้น แผนการประชดรักเริ่มต้นขึ้นเมื่อเธอเลือกพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับชายหนุ่มมาดนิ่งผู้ทรงอิทธิพล โดยหวังเพียงใช้เขาเป็นเครื่องมือเอาคืนแฟนเก่าให้สาสม แต่ทว่ายิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ หัวใจที่เคยบอบช้ำกลับเริ่มสั่นคลอนด้วยความอ่อนโยนที่เขาซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชา จากความตั้งใจที่จะคบกันเพียงเพื่อผลประโยชน์กลับกลายเป็นความผูกพันที่ถอนตัวไม่ขึ้น สุดท้ายแล้วเธอจะจัดการกับความรู้สึกที่เริ่มถลำลึกนี้อย่างไร เมื่อแผนการแก้แค้นในตอนแรกกลับกลายเป็นการตกหลุมรักเขาจริงๆ
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1 พบกับเขา
“อ๊า…” เสียงร้องกรีดแหลมแทรกผ่านความเงียบสงัดยามค่ำคืนจากภายในมหาวิทยาลัยดรัล หลังจากร้องเสียงหลง เพ็ญนีติ์วิ่งหันหลังกลับอย่างผลุนผลัน น้ำตาเอ่อล้น ฉากเหตุการณ์ที่เพิ่งได้เจอนั้นถึงกับฉีกกระฉากหัวใจของเธอ จำรูญ ญาณินท์ การกอดจูบที่งดงามและน่าลุ่มหลงนั่น แต่ทว่า จำรูญเป็นแฟนหนุ่มของเธอ เป็นเรื่องที่คนในมหาวิทยาลัยต่างก็รู้กันทั่ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไป จำรูญและญาณินท์ต่างกอดจูบนัวเนียกันไม่หยุด นึกไม่ถึงว่ายัง...ยังจูบกันอีกเรื่อยๆ “เพ็ญนีติ์…” เมื่อได้ยินของเสียงเพ็ญนีติ์ จำรูญก็ปล่อยร่างญาณินท์ออกโดยไม่ตองคิด แล้วหันไปวิ่งตามเพ็ญนีติ์ เธอได้ยินเสียงก้าวเท้าของจำรูญ เสียงๆนั้น ราวกับไม้กลองอันหนักอึ้งที่กำลังทุบเข้าที่หัวใจเธอ นั่นคือความเจ็บปวด ไม่ได้ เธอไม่ต้องการให้เขาไล่ตามเธอ ตอนนี้เธอไม่อยากให้เขาแตะต้องแม้เพียงปลายนิ้ว เขาหลอกลวงเธอ เขาเคยบอกกับเธอ ว่าเธอเป็นคนรักเพียงหนึ่งเดียวของเขา แต่ทว่าจริงๆแล้วเขาแอบมีความสัมพันธ์กับญาณินท์ลับหลังเธอในสถานที่ที่เธอมักจะไปเดทกับเขา ภายในหัวใจยิ้มอย่างขืนข่ม เขาคิดว่าเธอไปสอนกวดวิชาแล้วแน่ๆ ใช่ เธอไปมาแล้วจริงๆ แต่เมื่อบทที่เธอถึงบ้านนักเรียนได้พบว่านักเรียนของเธอได้ไปดูภาพยนตร์กับพ่อแม่ ตอนนั้นเธอเพิ่งจะรู้ว่าโทรศัพท์มือถือของเธอมีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน ที่แท้นักเรียนคนนั้นได้แจ้งกับเธอตั้งนานแล้ว แต่เป็นที่เธอนั้นรีบร้อนที่จะไปและไม่ก็ไม่ทันได้ดูโทรศัพท์มือถือ แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่เสียใจสักนิดที่พบเจอเหตุการณ์เช่นนั้น เรื่องที่เธอไปสอนกวดวิชาก็บอกกับจำรูญไปแล้ว เธอควรจะมีความสุข ถ้าหากไม่เจอกับฉากเมื่อสักครู่นี้ เธอเพิ่งจะเข้าใจถ่องแท้ว่าใจคนนั้นเป็นเช่นไร จำรูญกับญาณินท์ เพ็ญนีติ์น้ำตาไหลร่วงราวกับหยาดฝน ทางที่กำลังมองนั้นพร่าเลือน การวิ่งอย่างรวดเร็วนำพามาซึ่งสายตาผู้คนในมหาวิทยาลัยที่มองมาจากทั่วทุกทิศทาง
อ่านตอนแรกก่อน
