บทที่ 618 สองคนที่รักกัน

ป๋านซาลี่สะบัดมือออก คิดที่จะสะบัดหลิวโอเฉินที่จับมือของเธอออกอยู่ตลอดเวลา หลิวโอเฉินยิ้มหน้าแดง แต่ก็ไม่ปล่อยมือ ทำเสียงทุ้มต่ำ พูดออกมาว่า “ไม่ปล่อย ข้างล่างของฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย พวกเราไปดูกันที่โรงแรมนะ”

ตึง...ใบหน้าของป๋านซาลี่แดงขึ้นมา

เจ้าหนุ่มน้อย

บทที่ 619 คางจ๋ายหลงใหลเกินไปแล้ว

“ทำตัวดี ๆ หน่อยสิ ลองดูหน่อยนะ ถ้าไม่ดูละก็ ฉันจะออกไปเดินเล่นแล้วนะ”

“ออกไปงั้นเหรอ” (⊙_⊙)ตกใจจนตาโต

ไปในเวลานี้นี่นะ

เวลาแบบนี้จะบอกว่าหยุดก็หยุดเหรอ

ฮือ ๆ ๆ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ถูกแขวนไว้กลางอากาศงั้นเหรอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัดจะตายเ

บทที่ 620 แก้ไขปัญหาส่วนตัวสักหน่อย

ฉันขนาดผู้หญิงก็ยังไม่มีเลย แล้วยังจะต้องไปถามคนอื่นอีกว่าให้กำเนิดลูกชายอย่างไร

คางจ๋ายรู้สึกร้องไห้ไม่ออก แต่ก็ยังคงพูดออกมาอย่างน่าสงสารว่า “ครับ นายน้อย”

เฉียวอีฟานเอานิ้วเคาะไปมาอยู่ที่ด้ามจับ ส่วนอีกมือหนึ่งถือถ้วยชาขึ้นมาลูบไล้ไปมาที่ริมฝีปาก