บทที่ 595 ออกจากโรงพยาบาล

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ อยู่ในที่จอดรถของโรงพยาบาล คนกลุ่มนี้ก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิมตอนแรกเริ่มอยู่ นานมา ๆ มีประมาณหนึ่งชั่วโมงได้ ตอนนั้นเฉียวอีฟานถึงได้ขยับนิ้วมือไปมา แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”

“โอ้ ไปแล้ว” คางจ๋ายโบกไม้โบกมือขึ้น เรียกลูกน้องกลุ่มนั้นให้เข้

บทที่ 596 ลืมเขาไม่ลง

เดิมทีเถียนเจียเห้อจะต้องนอนโรงพยาบาลอีกสองสามวัน แต่ก็เป็นเพราะคำสั่งของหลานซีเวย เถียนเจียเห้อก็ดึงเอาสายน้ำเกลือออกแล้วออกมาทันที ทางด้านหลังก็มีหมอและพยาบาลสิบกว่าคนวิ่งไล่ตามมาอย่างไม่คิดชีวิต

หลานซีเวยมองดู เซี่ยวลั่วหยาวนี่ก็อารมณ์ดีมากเลยไม่ใช่เหรอ สามารถหัวเร

บทที่ 597 ในใจของเธอยังมีเขาอยู่

เธอรีบสูดลมหายใจลึก ๆ เข้าไปอยู่หลายเฮือก อดกลั้นน้ำตาเอาไว้

ไม่สามารถที่จะน้ำตาร่วงได้เด็ดขาด

หลิวโอเฉินเม้มปาก ถอนลมหายใจ “ลั่วหยาว ฉันคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีและอ่อนโยนมากคนหนึ่ง ก็ถือว่าช่วยพวกเราหน่อยนะ ไปเยี่ยมเฉียวอีฟานกับพวกเราหน่อย ได้ไห