บทที่ 594 คำพูดที่โหดร้าย

ดวงตาของเฉียวอีฟานเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันใด มองออกไปข้างนอก สูดลมหายใจอย่างแรงอยู่

ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างเยือกเย็นออกมา “ใช่ สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งหมด ฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่า พ่อของคุณขับรถชนแม่ของฉันตาย ฉันเกลียดพ่อของคุณมาตั้งแต่เด็ก ๆ เป็นเพราะว่าเขามาแย่งชิง

บทที่ 595 ออกจากโรงพยาบาล

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ อยู่ในที่จอดรถของโรงพยาบาล คนกลุ่มนี้ก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิมตอนแรกเริ่มอยู่ นานมา ๆ มีประมาณหนึ่งชั่วโมงได้ ตอนนั้นเฉียวอีฟานถึงได้ขยับนิ้วมือไปมา แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”

“โอ้ ไปแล้ว” คางจ๋ายโบกไม้โบกมือขึ้น เรียกลูกน้องกลุ่มนั้นให้เข้

บทที่ 596 ลืมเขาไม่ลง

เดิมทีเถียนเจียเห้อจะต้องนอนโรงพยาบาลอีกสองสามวัน แต่ก็เป็นเพราะคำสั่งของหลานซีเวย เถียนเจียเห้อก็ดึงเอาสายน้ำเกลือออกแล้วออกมาทันที ทางด้านหลังก็มีหมอและพยาบาลสิบกว่าคนวิ่งไล่ตามมาอย่างไม่คิดชีวิต

หลานซีเวยมองดู เซี่ยวลั่วหยาวนี่ก็อารมณ์ดีมากเลยไม่ใช่เหรอ สามารถหัวเร