บทที่ 564 ทำไมถึงไม่มีความสุข

เซี่ยวลั่วหยาวที่กำลังพูด ก็ได้หันตัวไปมองอีฟานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวอย่างหวั่นไหวอยู่บ้าง สายตาที่เยือกเย็นมากอึมครึมมากของเฉียวอีฟาน ได้จ้องเซี่ยวลั่วหยาวไว้อย่างแน่นหนา ทำให้เซี่ยวลั่วหยาวตกใจจนช่วยไม่ได้ที่จะหดคอลงไปเองแล้ว

เซี่ยวลั่วหยาวหันตัวกลับไป หันหน

บทที่ 565 พวกเราเลิกกันแล้ว

สายตาของเฉียวอีฟานเหมือนกับสุนัขป่าสีแดง ก็ได้จ้องมองเซี่ยวลั่วหยาวแบบนั้นอย่างแน่นหนา มือที่จับพวงมาลัยรถก็ยิ่งจับยิ่งแน่น

จนถึงเซี่ยวลั่วหยาวได้บิดแล้วบิดอีกลงรถ ใจของเฉียวอีฟานนั้นถึงได้ “ปัง!” เสียงหนึ่ง ปริแตกหักเป็นเสี้ยวแล้ว

ความเจ็บส่วนนั้น มีเพียงต

บทที่ 566 เพื่อนพูดความในใจกัน

พี่ห้าที่มีอารมณ์อ่อนไหว ก็รู้สึกได้ตั้งนานแล้ว วันนี้อารมณ์ของนายน้อยเฉียวอีฟานไม่ค่อยดี ตอนที่ได้พบกับสิ่งประเภทนี้ เขายังมีจิตใจที่ยุ่งเหยิงผสมปนเปไปกับอะไร พี่ห้าได้รินเหล้าแก้วหนึ่งให้กับเฉียวอีฟานด้วยตัวเองพร้อมพูด: “นายน้อยเฉียวอีฟาน คุณอยู่ที่นี่เที่ยวเล่นไป