บทที่ 539 ยืมเหล้ามาราดความโศกเศร้า

ริมฝีปากที่ขาวซีด สายตากลับอำมหิตอย่างไม่มีอะไรเปรียบได้ หลานซีเวยหัวเราะอย่างเศร้าสลด และได้พูดทีละคำทีละประโยค:

“ได้สิ ถึงอย่างไรฉันก็คือนาฬิกาเรือนหนึ่ง ฉันทำอยู่ที่ไหนกับผู้ชายก็ล้วนได้ อยู่ที่นี่ก็อยู่ที่นี่ เพียงแต่ว่าฉันกลัวว่าในนั้นของเธอที่มีขนา

บทที่ 540 ฉันคือผู้ชายของเธอ

อีกคนหนึ่งได้ถูกยกขึ้นมาตรงๆแล้วเหมือนกับคือตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ โยนไปถึงบนหลังของโซฟา ร่างกายครึ่งบนทั้งตัวได้แขวนไว้อยู่ในอากาศ ถูกใครบางคนใช่แรงรวบแน่น ทำให้หัวทั้งใบที่พาดไว้บนไหล่แตกกระจาย สุดท้ายสลบไม่ได้สติ

“ร้องสิ! ร้องออกมาให้ฉันสิ!กล้าพูดว่าฉันไม่ได้!ฉันไ

บทที่ 541 ไม่เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย

“อ่า.... คุณ ไอ้บ้า..... ออกไป คุณออกไปเลยนะ!”

เซี่ยวลั่วหยาวหน้าแดงก่ำ เธอทุบตีเฉียวอีฟานที่นอนฟุบพร้อมกับแทะโลมอยู่บนตัวของเธอ

เฉียวอีฟานสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะกดจูบเธอลงไป

“คุณ.... ไอ้เลว.... อ่า!!”

เซี่ยวลั่วหยาวที่กำลังจะด่ากราดถึงกล