บทที่ 538 การสูญเสียความทรงจำของเธอหายดีแล้ว

“เธอออกมาให้ฉัน!”

“อะไร!ออกไป?ทำไมฉันมีเหตุผลอะไรต้องออกไปด้วยล่ะ!อีกเดี๋ยวฉันยังต้องกลับบ้านทำอาหารกับเถียนเจียเห้ออีกล่ะ!”

อารมณ์ของเล๋ยเซียวเค่อก็ได้มีสภาวะที่วิกฤตแล้ว เขากัดฟันดังเอี๊ยดๆ ในสายตาได้พ่นเปลวไฟที่โหดเหี้ยมออกมา นั่นคือความ

บทที่ 539 ยืมเหล้ามาราดความโศกเศร้า

ริมฝีปากที่ขาวซีด สายตากลับอำมหิตอย่างไม่มีอะไรเปรียบได้ หลานซีเวยหัวเราะอย่างเศร้าสลด และได้พูดทีละคำทีละประโยค:

“ได้สิ ถึงอย่างไรฉันก็คือนาฬิกาเรือนหนึ่ง ฉันทำอยู่ที่ไหนกับผู้ชายก็ล้วนได้ อยู่ที่นี่ก็อยู่ที่นี่ เพียงแต่ว่าฉันกลัวว่าในนั้นของเธอที่มีขนา

บทที่ 540 ฉันคือผู้ชายของเธอ

อีกคนหนึ่งได้ถูกยกขึ้นมาตรงๆแล้วเหมือนกับคือตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ โยนไปถึงบนหลังของโซฟา ร่างกายครึ่งบนทั้งตัวได้แขวนไว้อยู่ในอากาศ ถูกใครบางคนใช่แรงรวบแน่น ทำให้หัวทั้งใบที่พาดไว้บนไหล่แตกกระจาย สุดท้ายสลบไม่ได้สติ

“ร้องสิ! ร้องออกมาให้ฉันสิ!กล้าพูดว่าฉันไม่ได้!ฉันไ