บทที่ 537 ทำไมเธอหน้าแดง

ชั่วพริบตาเดียวแขนของหลานซีเวย ก็ได้ไม่พอใจที่อาจารย์เถียนเจียเห้อได้ดึงเสื้อผ้าเธอ ปากก็ยังคงได้ส่งเสียงกรีดร้อง

เฉียวอีฟานได้กวาดสายตามองไปยังหลานซีเวย ฝีเท้าไม่ได้หยุด เดินไปทางด้านลิฟต์อยู่ตลอด แต่กลับพูดอย่างมีความมั่นใจมาก: “ให้บัตรซื้อของ100,000 คะแนนกับคุณผู

บทที่ 538 การสูญเสียความทรงจำของเธอหายดีแล้ว

“เธอออกมาให้ฉัน!”

“อะไร!ออกไป?ทำไมฉันมีเหตุผลอะไรต้องออกไปด้วยล่ะ!อีกเดี๋ยวฉันยังต้องกลับบ้านทำอาหารกับเถียนเจียเห้ออีกล่ะ!”

อารมณ์ของเล๋ยเซียวเค่อก็ได้มีสภาวะที่วิกฤตแล้ว เขากัดฟันดังเอี๊ยดๆ ในสายตาได้พ่นเปลวไฟที่โหดเหี้ยมออกมา นั่นคือความ

บทที่ 539 ยืมเหล้ามาราดความโศกเศร้า

ริมฝีปากที่ขาวซีด สายตากลับอำมหิตอย่างไม่มีอะไรเปรียบได้ หลานซีเวยหัวเราะอย่างเศร้าสลด และได้พูดทีละคำทีละประโยค:

“ได้สิ ถึงอย่างไรฉันก็คือนาฬิกาเรือนหนึ่ง ฉันทำอยู่ที่ไหนกับผู้ชายก็ล้วนได้ อยู่ที่นี่ก็อยู่ที่นี่ เพียงแต่ว่าฉันกลัวว่าในนั้นของเธอที่มีขนา