บทที่ 471 หุนหันพลันแล่น

เล๋ยเซียวเค่อรู้สึกอยากหัวเราะ ยืนพิงขอบประตู แล้วพูดเทศนาเถียนเจียเห้อ

“โอ๊ย พ่อหนุ่มน้อย ฉันว่านายนะ อายุยังน้อย ทำผิดแล้วก็หัดยอมรับแต่เนิ่นๆ จะได้เหลือทางรอดให้ชีวิตบ้างนะ”

เถียนเจียเห้อรู้สึกมึนงง

อายุเขาก็ไม่ได้น้อยนะ เขาอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ท่าทางก

บทที่ 472 นายไปเถอะ

ทั่วร่างร้อนผ่าวไปหมด ยังคงหลงเหลืออุณหภูมิของเขาอยู่

บ้าที่สุด ทำเอาเธอจิตใจไม่อยู่ที่กับข้าวที่กำลังทำเลย ใส่เครื่องปรุงผิดไปหมด

เฉียวอีฟานทำตัวเหมือนพ่อบ้านดีเด่น หยิบมีดและสวมผ้ากันเปื้อน แล้วหั่นผักฉับฉับอยู่ตรงนั้น ราวกับการจูบอันดูดดื่มเมื่อครู่ของทั้งคู่เป็

บทที่ 473 ฉันไม่ต้องการคำปลอบโยน

หลานซีเวยยังคงกอดแขนของเถียนเจียเห้อ แววตาเฉื่อยชา น้ำเสียงล่องลอย

“ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะตาย.... หน้าฉันเจ็บมาก แต่ใจฉันเจ็บยิ่งกว่า นายเห็นไหม มีมีดปักลงในใจฉันอีกแล้ว เจ็บจังเลย.....”

เถียนเจียเห้อเหลือบมองผู้หญิงที่เกาะอยู่บนตัวเขา แล้วถอนหายใจ “ทั