บทที่669

เวลาอาหารเช้าในตอนเช้า เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวมาถึงแล้ว แต่เฉินเสียนกลับไม่เห็นเย่ซวิ่นและชายรูปงามเหล่านั้น

เฉินเสียนถามออกไปโดยไม่คิดอะไร เหลียนชิงโจวหัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าเรือนที่พวกเขาอยู่ มีนักฆ่าบุกเข้ามาเมื่อคืน ทหารองครักษ์ในเป่ยเซี่ยราชนิเวศน์จึงพากันออกตรวจค้นนักฆ่าก

บทที่670

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เขารู้สึกแปลกหน้าน่ะ องค์หญิงอย่าคิดมากเลย”

องค์หญิงจาวหยางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น และหันมาหัวเราะอีกครั้ง แต่เมื่อนางมองไปที่เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจว นางเห็นว่าพวกเขามีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย และแสงในดวงตาของเขายังคงเปล่งประกายบางเบา

องค์หญิงจาวหยางไม่ได้พบเจอคนท

บทที่671

ทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกขึ้นมาว่าเธอถูกเขาจูงจมูกมาตลอดทั้งวัน และเธอก็รู้สึกโง่เง่าพอแล้ว

เมื่อได้ยินซูเจ๋อพูดเช่นนั้น ความคับแค้นก็ไม่รู้ว่าปะทุขึ้นมาจากไหน เฉินเสียนกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “ท่านชอบให้คนมายุ่มย่ามกับท่านเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านรักใคร่กลมเกลียวกับพระชายาคู่ชู้ตุนาหงันของท่านด