บทที่670

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เขารู้สึกแปลกหน้าน่ะ องค์หญิงอย่าคิดมากเลย”

องค์หญิงจาวหยางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น และหันมาหัวเราะอีกครั้ง แต่เมื่อนางมองไปที่เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจว นางเห็นว่าพวกเขามีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย และแสงในดวงตาของเขายังคงเปล่งประกายบางเบา

องค์หญิงจาวหยางไม่ได้พบเจอคนท

บทที่671

ทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกขึ้นมาว่าเธอถูกเขาจูงจมูกมาตลอดทั้งวัน และเธอก็รู้สึกโง่เง่าพอแล้ว

เมื่อได้ยินซูเจ๋อพูดเช่นนั้น ความคับแค้นก็ไม่รู้ว่าปะทุขึ้นมาจากไหน เฉินเสียนกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “ท่านชอบให้คนมายุ่มย่ามกับท่านเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านรักใคร่กลมเกลียวกับพระชายาคู่ชู้ตุนาหงันของท่านด

บทที่672

ซูเซี่ยนหรี่ตาและบอกว่า “เรากำลังพูดถึงท่านพ่อของข้าอยู่ ดูเหมือนคำถามของท่านจะอยู่นอกเหนือการสนทนาของเรานะ”

พวกเขากลับมาถึงพระราชวังตอนเที่ยงตรงพอดี เห็นได้ชัดว่าเฉินเสียนยังไม่กลับมา เธอกับซูเจ๋อยังอยู่ด้วยกันและคงจะไม่กลับมาเร็วๆ นี้

ดังนั้นเฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวจึงต้องไปกินข้าวกลางวันเป