บทที่638

เฉินเสียนยืนอยู่ในเงามืดบริเวณใกล้ๆ จวนอ๋องรุ่ยเป็นเวลานาน จ้องมองไปที่โคมไฟสีแดงที่หน้าประตูสีแดงสดใสอย่างเงียบๆ ด้านล่างของโคมไฟยังมีทหารยามเฝ้าอยู่อย่างละเอียดรอบคอบ

รู้ว่าเขาอยู่ข้างใน แต่นางไม่อาจจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้ นางต้องจะกดมันต่อไป ยิ่งเร่งรีบ ยิ่งรีบไม่ได้

อ๋องมู่ไม่พบร่องรอยขอ

บทที่639

เฉินเสียนคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากเขาออกจากเมืองหลวงไปสังเกตการณ์วันนั้น พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย เป็นเวลาเกือบสี่ปีแล้ว ไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ

นานจนเหมือนผ่านไปแล้วครึ่งชีวิต ในชีวิตนี้จากที่ผิดหวังจนกลายเป็นความสิ้นหวัง และถึงเวลาจุดประกายเล็กๆ ของแสงแห่งความหวังที่อาจพังทลายได

บทที่640

ซูเจ๋อเห็นความตั้งใจของนางและกล่าวว่า “จะต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการวิ่งไปที่ประตูเมืองตามถนนสายนี้ ข้ารู้ทางลัด”

เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านไม่ใช่พักฟื้นอยู่ตลอดหรือ ทำไมถึงรู้ทางลัด?”

นางไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองหลวงแห่งนี้ และคิดไปซูเจ๋อเองก็คงไม่รู้คุ้นเคยไปกว่านางแน่”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “แ