บทที่637

เฉินเสียนกล่าวว่า “ยังจะรออะไรอยู่ งั้นตอนนี้พวกเราไปกันเถอะ”

อ๋องมู่คว้าตัวนางและกล่าวว่า “อย่าเพิ่งกระวนกระวายใจเลย ข้าเห็นว่าท่านเหนื่อยเช่นนี้ ถ้าท่านไม่มีแรงพอจะออกเดินทางไปได้อย่างไร เมืองหลวงเป่ยเซี่ยของข้าไม่ใช่ต้าฉู่ของท่าน และมีจักรพรรดิของข้าที่นั่น ถ้าท่านไปเช่นนี้ ท่านจะจัดการไ

บทที่638

เฉินเสียนยืนอยู่ในเงามืดบริเวณใกล้ๆ จวนอ๋องรุ่ยเป็นเวลานาน จ้องมองไปที่โคมไฟสีแดงที่หน้าประตูสีแดงสดใสอย่างเงียบๆ ด้านล่างของโคมไฟยังมีทหารยามเฝ้าอยู่อย่างละเอียดรอบคอบ

รู้ว่าเขาอยู่ข้างใน แต่นางไม่อาจจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้ นางต้องจะกดมันต่อไป ยิ่งเร่งรีบ ยิ่งรีบไม่ได้

อ๋องมู่ไม่พบร่องรอยขอ

บทที่639

เฉินเสียนคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากเขาออกจากเมืองหลวงไปสังเกตการณ์วันนั้น พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย เป็นเวลาเกือบสี่ปีแล้ว ไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ

นานจนเหมือนผ่านไปแล้วครึ่งชีวิต ในชีวิตนี้จากที่ผิดหวังจนกลายเป็นความสิ้นหวัง และถึงเวลาจุดประกายเล็กๆ ของแสงแห่งความหวังที่อาจพังทลายได