บทที่606

ซูเจ๋อพูดว่า “เดิมทีศิษย์ก็คิดว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว ถึงได้ประมาทเลินเล่อเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่ามันจะไร้ประโยชน์จริงๆ ตามที่ท่านอาจารย์บอก ศิษย์ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน?”

ผู้เฒ่ามองเขาและพูดว่า “เจ้ายังอยากจะมีชีวิตนานเท่าไหร่? ข้าคิดว่าเจ้ามีชีวิตหนึ่งวันก็มากเกินไป”

ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่

บทที่607

ค่อยๆ มีฎีกายื่นกล่าวโทษอัครเสนาบดีมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีเหตุเป็นอย่างมาก มีความคิดที่ขัดแย้งกันทางการเมือง ทุกคนต่างก็เลือกเพียงแค่ความคิดของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องรีบฆ่าทั้งหมด แต่ไม่มีใครกล้าที่จะลุกขึ้นบอกว่าไม่ใช่อัครเสนาบดี

และในเวลานี้ ขุนนางเก่าในราชสำนัก ก็ถูกเขากำจัดไปได้เกือบหมดแ

บทที่608

ซูเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “บางทีอำนาจอาจจะทำให้หลงระเริงไปได้ง่าย”

เฉินเสียนกล่าวว่า “หากอำนาจทำให้ท่านหลงระเริงได้ ท่านคงเป็นจักรพรรดิของต้าฉู่ไปนานแล้ว คงจะไม่ใช่ข้า ในขณะนั้นตำแหน่งจักรพรรดิอยู่ใกล้เพียงปลายนิ้ว ทำไมท่านถึงไม่บอกข้าว่าท่านหลงระเริงได้ง่าย?”

เฉินเสียนเข้าหาซูเจ๋อ ใ