บทที่605

เฉินเสียนนั่งอยู่ในท้องพระโรงที่ว่างเปล่า มีประกาศรับสั่งให้ซูเจ๋อเข้าวัง จากนั้นเฮ่อโยวซึ่งอยู่ข้างกายจึงเป็นผู้อ่านพระราชโองการให้ทราบโดยทั่วกัน เลื่อนยศให้บัณฑิตซูเจ๋อเป็นอัครเสนาบดีผู้ช่วยปกครองดินแดนต้าฉู่ พร้อมกับพระราชทานตราประจำตำแหน่งอัครเสนาบดี ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะคอยช่วยเหลือจัก

บทที่606

ซูเจ๋อพูดว่า “เดิมทีศิษย์ก็คิดว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว ถึงได้ประมาทเลินเล่อเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่ามันจะไร้ประโยชน์จริงๆ ตามที่ท่านอาจารย์บอก ศิษย์ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน?”

ผู้เฒ่ามองเขาและพูดว่า “เจ้ายังอยากจะมีชีวิตนานเท่าไหร่? ข้าคิดว่าเจ้ามีชีวิตหนึ่งวันก็มากเกินไป”

ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่

บทที่607

ค่อยๆ มีฎีกายื่นกล่าวโทษอัครเสนาบดีมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีเหตุเป็นอย่างมาก มีความคิดที่ขัดแย้งกันทางการเมือง ทุกคนต่างก็เลือกเพียงแค่ความคิดของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องรีบฆ่าทั้งหมด แต่ไม่มีใครกล้าที่จะลุกขึ้นบอกว่าไม่ใช่อัครเสนาบดี

และในเวลานี้ ขุนนางเก่าในราชสำนัก ก็ถูกเขากำจัดไปได้เกือบหมดแ